"Six things that whites have that blacks don't" = six things explained.

Ek het ‘n stuk deur Verashni Pillay gelees wat sy vir die Mail & Guardian geskryf het onder die titel “Six things white people have that blacks don’t”

Ek het die stuk gelees en teen my beterwete besluit om self ook daaroor iets te skryf. Wie ookal my stuk lees, ek stel voor dat jy eers haar stuk lees en dan myne. Ek het net besluit om lekker te krap waar dit baie jeuk…

I am writing this in response to a piece written on “Six things that white people have that black people don’t.” I want to stress the fact that I am not starting a discussion; merely giving my point of view on this subject from a white perspective. I also want to stress the fact that I am not a racist; I am a classist. I only associate with people with the same moral and other values as me, irrespective of their colour, sex, and financial situation.

Ayn Rand, a Russian-American philosopher, once said: “Wealth is the product of man’s capacity to think.”

Adrian Pierce Rogers, an American pastor, also said the following:
• You cannot legislate the poor into prosperity by legislating the wealthy out of prosperity.
• What one person receives without working for, another person must work for without receiving.
• The government cannot give to anybody anything that the government does not first take from somebody else.
• When half of the people get the idea that they do not have to work because the other half is going to take care of them, and when the other half gets the idea that it does no good to work because somebody else is going to get what they work for, that my dear friend, is the beginning of the end of any nation. You cannot multiply wealth by dividing it.”

Albert Einstein said:
• The difference between stupidity and genius is that genius has its limits.
• The value of a man should be seen in what he gives and not in what he is able to receive.
• You have to learn the rules of the game. And then you have to play better than anyone else.

Mahatma Ghandi said:
• The weak can never forgive. Forgiveness is the attribute of the strong.
• You must be the change you want to see in the world.

Buddha said:
• No one saves us but ourselves. No one can and no one may. We ourselves must walk the path.

1. In 1652, Jan van Riebeeck was sent by his government of the day to explore the possibility of establishing a halfway post on the southern African coast. Nothing was going on in the country although there were already people living here. What started then resulted in a flourishing country with endless possibilities for those who wanted to think and work hard.

My own great-grandparents arrived in the late 1800’s with nothing but a bag with clothes and a few pennies, to start a new life in this beautiful country.

During the time from 1899 to 1902, the Anglo-Boer war was fought. Almost a whole nation was wiped out by the British – women and children put in concentration camps where they either died of starvation or sickness, men were killed on the battle fields, farms were burnt to the ground and livestock was killed. After the war, whoever remained returned to nothing. No farm, no livestock, nothing. There was nothing to fall back on – most people were in the same situation. What the people did however was to pull themselves up from the nothingness and start over. Companies like Santam, Sanlam, Naspers, Remgro, Richemont, Shoprite, Iscor, Sasol, etc. were founded post the Anglo-Boer war without ANY assistance or hand-me-ups.

So to say that most white South Africans have had it easy and that there was always someone to bail them out or get them started is farfetched – by thinking and working hard, wealth arose. We don’t blame the Anglo-Boer war for everything that goes wrong in our lives!

2. The average white South African lives from the hand to the mouth due to exorbitant tax rates, levies on almost everything, e-tolls, education and so forth. Very few have family in high-level positions who can hand out the so-called advice, mentorship and hand-me-ups. Mostly they also just endeavour to give their children the best they can afford, which is not always a lot. They also, on average, think about not having too many children. You must also take into account that a very small percentage of our population has to carry the economy of this whole country. If you end up in a position of wealth due to your upbringing and hard work, you have definitely earned it! And this pertains to everyone in this world.

A Scott founded tarred roads; the Americans founded the computer and flew to the moon, the Chinese founded gunpowder, the Germans founded automation, and so I can carry on and it was done because someone thought about it, not because there was a hand-me-up.

3. As mentioned in 2. above, white people don’t normally have more children than what they can afford to have. Advertisements, social media, radio, and television has contributed immensely towards the enlightenment about good nutrition, early childhood development, language skills, etc. Schools are teaching and have been since even before 1994 the importance of all the above. If after 20 odd years, people haven’t started to think about this, when will they ever? And why should anyone be punished because their parents think about life in general?

4. Have you ever experienced people’s attitude towards disabled people? People refusing to be associated with any kind of disability because it doesn’t fit their picture of the perfect world? Their parking bays are occupied by non-disabled and if you should dare say something about it, you are immediately cursed for being a racist. Get off that chip on your shoulder – it is sometimes just as bad to be white when you are constantly accused of being a racist just because you are white.

Perceptions arise when scenarios play over and over again. Service delivery for example has gone for a nosedive since BEE was incepted. Stop proving everyone’s perceptions right.

To give an example: we have had a domestic worker for 17 years. Seventeen years of being treated as a family member, where she was taught how to cook healthy food, about childhood upbringing, given remedial tutoring to her son, she got a house and everything she needed to live comfortably, a pension, medical, she was told about economics, and was given all the “upliftment” anyone can dream of. What did we get in return? She stole more from us than I earn in a year. So forgive me if I am a bit presumptuous!

Start accepting the fact that we are different – different cultures, language and whatever and stop comparing yourself to other races. Do what you do with pride; eat your chicken or whatever it is that you like. We also eat chicken. Some of us can also not swim. Some of us also have names we wouldn’t have chosen for ourselves but we accept that and move on, even if people joke about it or mispronounce it.

You cannot insist on practising your cultural ways and then blame white people and apartheid if you are deprived of opportunities.

5. None of the family members in my previous generations had either a car paid off by someone else or a degree fully paid for. In fact, very few had degrees or cars! My father worked part time and managed to get a student loan and had no financial support from his family. In fact, my father signed surety for my grandfather to buy a tractor and after his studies, my grandfather was declared bankrupt. My father had to still pay off his studies and then for a tractor that had no use anymore. And he did not have a car.

My husband also worked to pay for his own studies. And so I can go on.

6. Due to the downward spiral of the Rand, most white South Africans nowadays also have to support their parents.

There is a saying: “Give a man a fish and he has food for a day. Teach him to fish and he has food for a lifetime.” Experience also tells us that when you get something for nothing, you don’t appreciate it. And this is relevant to everyone – not black people only!

So much has been done over the centuries and so much is still being done to “uplift” people. And this is where the thinking-part comes in. Should you sit down and really think about it, you will realise that the current government has done much more harm than apartheid has done. Who will be blamed once all resources, natural and otherwise, have been obliterated? Apartheid? The white people?

During apartheid mostly everything worked – hospitals, schools, government departments, etc. You cannot blame someone for not being able to go to school if you burn it down. You cannot blame apartheid and whites if your schoolbooks are not delivered on time. You cannot blame apartheid and whites if you have to compete with fifty odd million people for your spot in the sun. You can however blame your government for taking from the wealthy and hardworking and instead of handing out to the less privileged, putting it into their own pockets! Parliament makes empty promises and because people don’t think, they keep on voting those back into parliament!

“Freedom” comes with responsibility. It means there are laws to abide by. Rules to adhere to. Taking responsibility for your own life and not always expecting someone else to do it for you. To stop always pointing the finger at someone else for your misery. To think about it and to do something about it. How you live your life is a choice; you choose if you want to let the sadness of your upbringing or lack thereof stand in your way to succeed in life.
essay writing service

Kos en dinge

Soos ek reeds genoem het, kan ek goed kosmaak maar ek het ‘n broertjie dood aan tyd en moeite spandeer aan iets wat in ‘n groot gat verdwyn en óf ‘n leeftyd om die heupe gaan sit of sonder enige nagedagtenis weg is. Ek doen eerder goed waar ek tevrede kan terugstaan en my handewerk bewonder; nie net een keer nie maar vir solank as wat ek nog tyd op hierdie aarde het.

Gelukkig het ek ‘n familie wat verstaan en dring hulle nie aan op “masterchef”-etes nie. Maandae is nie vir my ‘n lekker dag nie. Ek moet dan koskaste opvul. Liewe genade, hoeveel metodes is daar om ‘n stuk pampoen gaar te maak? Of boontjies? Of enige groente? En intussen moet ek so tussen al die allergiëe en intoleransies ook nog kophou. Ek bewandel die Spesiale Winkel se gange (ek noem dit so want ek wil nie gratis advertensies plaas nie) en alles lyk vir my nog net soos dit verlede Maandag gelyk het. Mense om my raak liries oor een of ander onuitspreekbare groen goed en klap amper hande as hulle ‘n ou bakkie van nog ‘n onooglike kosding raakgewaar. Ek sal nie eers weet waar om te begin soek vir ‘n resep nie, newwermaaind hoe kosbaar die watookal is nie!

Ek kry my suster jammer. Sy sit in die verte en stof van die Midde-Ooste. Daar is nou vir jou ‘n Babelse verwarring – en al die mense soek eetgoedjies wat aan hulle bekend is. Ek kyk die meeste van die goed gewoonlik so en wil amper in die winkel op my kniëe gaan en dankie sê dat ek nog nooit honger genoeg was om my mond aan die meeste van daai goed te sit nie. Party het hare en ander sulke stekels. En die mense kóóp! Die meeste van daardie kossies lyk vir my of ‘n goeie Suid-Afrikaanse vark ook sy neus daarvoor gaan optrek.

Maar ek dwaal van my storie af. Ek bewonder mense wat liries kan raak oor ‘n resepteboek. Gewoonlik verloor ek belangstelling by die tweede bestanddeel. Ek het al hard met myselwers gepraat om tog net ‘n mate van opwinding te voel wanneer ek so na die mooi kosprentjies kyk. Maar helaas. Ek sien net die groot leë gat waarheen dit verdwyn, berg skottelgoed en ‘n vetterige kombuis. Ek eet wel graag baie lekker maar ai, mag dit asseblief iemand anders se probleem wees om dit op ‘n bord te kry.

Lank terug het ‘n dierbare vriendin besluit om vir my te kom wys hoe om haar lekkerste beskuit te bak. Dit was ‘n dawerende sukses en die gesin het gesmul totdat daar nie eers meer krummels vir die voëltjies oor was nie. Maar dit was ook die laaste keer dat daai spesifieke beskuit in hierdie kombuis gebak is! Nou stuur die vriendin altyd ‘n klein pakkie beskuit aan my uitgehongerde gesinsgenote wanneer sy bak!

Ek maak wel ‘n rissiesous wat ‘n geharde rissie-eter na sy asem sal laat snak. En Nando’s van die mêp gaan verwyder. Maar ek maak dit soos en wanneer ek so voel en gooi by wat ek in die hande kry. So kla Kaitlin eendag dat almal wat sy ken, ‘n familieresep het. “Wat is ons s’n?”, vra sy. Toe tik ek maar vir ‘n resep vir rissiesous. Ek het nog nooit die resep probeer nie. Ek is te bang ek donner my sous op!

Intussen floreer my mense op DBM’s. Gewoonlik teen die einde van die week. Donder-By-Mekaar.

Mooi ry

Ons is nou op die stadium waar leerlinglisensies en bestuurderslisensie omtrent alle gesprekke in ons huis oorheers. En daar word skielik gráág skool toe gery. Die normaalweg geduldige Pappa se tande is net so bles soos sy kop en die opvlieënde Mamma is skielik die rustigheid vanself. Ek is selfs rustiger as wanneer ek, wat al oor die 30 jaar ‘n lisensie het, self bestuur.

My Ma het altyd vertel met watter karretjie sy haar lisensie in haar laat twintigerjare gekry het. Een van daai Fiatjies wat nou weer so in die mode is. Met ‘n baie klein enjin wat gemaak het dat die ou karretjie net-net vorentoe beweeg het. Dié een se naam was glo Fielies. My Pa het glo sommer so met die trekker op die plaas geleer. Hy het ook later jare, tot voor my geboorte, “rally” gery. Sommer so met my ma se broer wat genavigeer het. In die week is hy werk toe met die Volla en naweke het hy alte lekker ge-“rally”. Ek en Christél het beide met Ma se Golf GTS geleer! Daardie jare was dit ‘n willewragtag van ‘n karretjie en ons moes ons storie ken om hom op die pad te hou.

Ek het eerste geleer. Liewe Pa moes my leer. En hy was ‘n ingenieur in murg en been. Ek het eers klas gehad in die relatiwiteitsteorie, energieverplasing, banddruk, enjinrevolusies, tru-spiëel, koppelaar en flikkerligte. Daarna het ons dit eers op die pad gewaag. Nadat ek al sy vrae sonder huiwering kon beantwoord.

Die eerste ryles was laatmiddag. Pa trek die kar uit die garage uit en parkeer aan die kant van die pad. Ek moet ry in die stopstraat se rigting, seker so 20m van ons huis af. Die pad het ‘n helling gehad van ongeveer 2° tot by die stopstraat. Ek het alles wat ek oor die vorige paar weke geleer het toegepas maar kon nie die verdomde kar verder kry as waar hy geparkeer gestaan het nie. Pa was die geduld vanself. En ek het gesweet en binnetoe geswets. Skielik trek ons met ‘n vaart weg sodat ek amper die stopteken onderstebo ry en dis tóé dat liewe Pa se geduld opraak. “Nee magtag man, jy sal ons mos verongeluk!” is al wat hy uitkry en net daar besluit ek dis nou genoeg. Ek sit die kar af, klim uit en stap die 20m terug huis toe. Dit het mooipraat en sagte dreigemente gekos om my weer agter die stuurwiel te kry!

Ek het sommer vir Christél geleer. Ons het natuurlik meer gelag as enige iets anders maar dit was lekker om die ousus-ding te doen. Sy hoef ook nie eers al die inligting wat ek moes weergee, geleer het nie!

Ek wens altyd ek het Duncan se Ouma se “insig” in bestuur gehad – sy het op ‘n baie laat tyd in haar lewe eers leer bestuur en toe sy gevra word of sy darem weet wat om te doen, was haar antwoord: “Aaaag dis maklik. Trap die kluts, los die klots en daar gaat jy!”
essay writing service

Juffrou San

Vandag is my hart seer. Vroegoggend krap ek op Facebook rond soos ek maar maak en daar is ‘n boodskap van ‘n oud-mede leerling. Ons Engelse onderwyseres van ons hoërskooldae is vanoggend vroeg oorlede.

Haar kinders was saam met ons op skool en ek wil ‘n boodskap stuur. Ek is sonder die regte woorde. Hoe verduidelik jy vir iemand wat rou is van seer dat hulle ma jou lewe aangeraak het. Dat dit sý was wat jou ‘n liefde vir die Rooi taal geleer het. Wat Shakespear vir jou verstaanbaar gemaak het. Wat lekker kwaai was maar net so lekker kon lag ook. Wat ‘n sagte hart gehad het wat agter die kwaaigeit geskuil het. Wat met haar vietse lyfie diep in menige skolier se hart gekruip het. Wat menigmaal in die klas vir ‘n balhorige kind gesê het: “I will kill you dead!” En wat aanhou verduidelik het totdat almal mooi verstaan het.

Wat ek eintlik ook vir haar kinders wil sê is dat die seer beter word. Dit gaan nooit weg nie maar dit word meer draaglik. Die lag word weer meer en daar kom ‘n stadium wanneer die vreugde van dit wat was, groter word as die hartseer oor die verlies. Mooi herinneringe kan niemand van jou wegneem nie – dit sal altyd diep in jou wees; in wat jy doen, hoe jy leef en wie jy is.

My liewe Pa het eendag vir my probeer verduidelik hoe groot die leemte is wat gelaat word wanneer iemand nie meer daar is nie. Hy het gesê as jy ‘n emmer vol water neem, jou hand tot by jou elmboog in die water druk en dan die hand uittrek, die “gat” wat oorbly in die water, is hoe misbaar mens is. Hy was reg maar hy was ook verkeerd. Daar is nie ‘n gat nie. Die lewe gaan aan. Die enigste gat wat bly is die een in jou hart. Maar die gat word mettertyd vol met mooi onthou.

Iemand sê die ander dag: “Was jy al ooit op ‘n begrafnis van ‘n slegte mens?” Ek sê toe: “Nee, dis net goeie mense wat doodgaan.” Dalk is dít waar ons redding is – “beauty is in the eye of the beholder.” Die mense naaste aan die ontslapene het net die mooi raakgesien. Ons het maar almal lelik in ons en as mense net die mooi onthou van iemand wat van ons weggeneem word, is dit goed.

Die einste vriend wat gepraat het oor slegte mense sê toe as nagedagte: ‘Hoe langer my bliksem van ‘n pa dood is, hoe heiliger word hy. Hy het laventel gepoep soos ons deesdae aangaan!”

Rus in vrede Juffrou San – ons kyk met vreugde terug na die tyd wat jy jou insig en liefde vir Ingels met ons gedeel het.

Die koppie raas

Ek kan vreeslik verstrooid wees. My voete loop in een rigting, my een hand doen iets belangriks, ek knyp ‘n telefoon teen die oor vas om iets te verduidelik aan die soms onwillige luisteraar aan die ander kant en dit terwyl iets op die stoof staan en ‘n “tap dance” uitvoer en ek probeer koffie maak met die ander hand. Ek is al die grap van die gesin – ek raak de donder in as hulle nie luister as ek praat nie maar hulle is gou om vir jou te verduidelik dat geen mens, hóé intelligent ookal, ooit kan uitmaak wat ek eintlik probeer sê nie. Want my kop raas en my gedagtes is meer verstrooid as ‘n verkleurmannetjie in ‘n smartiekboks. Ek kan nie optimaal funksioneer as ek nie met ten minste drie dinge op ‘n slag besig is nie.

So het ek al ‘n sluk gevat van verfwater op my werkstafel. En die kwas in die koffie gedruk. Ek los gedurig deure oop want ek gaan mos weer terugkom en aangaan waarmee ek besig was voordat my aandag weer afgelei is. Wat tot die gevolg het dat wind en weer en reën al sy tol geëis het met menige projekte. Of ek begin met die beste voornemens kosmaak – iets wat ek met mag en mening verafsku – en dan lui die foon. Die oproep lei my gewoonlik uit die kombuis uit en kort voor lank is my kop alweer op ‘n ander onderwerp. Gelukkig is my familie nie vol fiemies nie, alhoewel ek glo dat hulle monde water wanneer hulle prentjies van “masterchef”-kwaliteit kos raaksien.

Ek maak gedurig lysies. En dan soek ek die lysies. En so maak ek nuwe lysies. Wat ook weer soek raak. My gesprekke is ‘n beproewing. My mond doen een ding en my brein heeltemal sy eie, ander ding.

Kaitlin som dit die beste op: “Liefie, kyk gou… bring die… en dan… “ En as sy nie doen wat ek dink ek haar gevra het nie, sê ek: “Hoekom luister jy nie as ek praat nie?”

Dis ‘n bose kringloop en ek dink my grafskrif moet lees: “Hier rus Meraai. Sy het links gewys en regs gedraai.”


Ek geniet Facebook. Nooit het ek gedink dat “cyberspace” vir my so ‘n bekoring sou inhou nie en dat ek, ten spyte van my tegnologiese gestremdheid, dit só sou geniet nie. Mense wat eens op ‘n tyd ‘n deel was van my lewe word nou weer deel van my lewe. Ek hoef nie meer self te onthou wanneer wie verjaar nie – Facebook doen dit vir my en kan ek elke keer wanneer ek iemand geluk gewens het, myself op die skouer klop dat “ek tog onthou het!”

Soos wat die tyd aanstap, leer ek nuwe mense ook ken. Lees van hulle vreugdes, blydskappe, swaarkry en kry ‘n blikkie in hulle alledaagse lewens. Mense uit die verre verlede doem gereeld op en dis tog te lekker om my te verkyk aan waar hulle hulle in die wêreld bevind en waarmee hulle hulle besig hou. Hartsmense wat nou baie ver bly kuier gereeld in ons huis en ek huil en lag saam met hulle.

Só lees ek die ander dag van ‘n man wat sy vrou se lof besing. Hulle het hulle 30ste huweliksherdenking gevier en hy beskryf haar in die ongelooflikste mooi taal en vergelyk haar met ikone wat almal ‘n allemintige impak op die mensdom gehad het. Dis só mooi om dit te lees en ek verlustig my daarin dat die man amper meer verlief klink op sy vrou as 30 jaar gelede toe hulle getroud is!

‘n Oud-kollega herinner my aan ‘n gekruide opmerking wat ek by ‘n vreeslike fancy dinee jare gelede gemaak het. Ek het dit al vergeet maar hy het onthou. Facebook het ook gemaak dat ek weer drade opgetel het met lank gelede se kollegas en elke keer wanneer iemand iets “post”, vlam daar weer iets in die ou geheue op en dan onthou ek weer.

Ek lees van iemand wat na haar kinders verlang. Hulle bly ver en haar ou moederhart is seer. Mense wat lyk of hulle nooit werk nie want as jy sien, “post” hulle vakansiefoto’s!

So spoor ek gedurig webadresse op met die mooiste goeters. Klere, juwele, meubels, vakansieplekke, tuine, huise, skilderye en hope ander goed. Ek het eintlik te min ure in my dag want ek het hierdie allesoorheersende behoefte om my lewe te verryk en my horisonne te verbreed.

Toe die kinders klein was, was my standaard antwoord wanneer hulle my iets vra en ek nie weet nie: “Bel vir Oupa.” Oupa was ‘n wandelende ensiklopedie. Nou is Oupa nie meer met ons nie en my standaard antwoord is: “Google dit.”

Ek lief Facebook. Ek lief die internet. Ek lief Google. En ek raak al hoe minder tegnologies gestremd!

Miere en voorregte

Vanoggend is weer een van daai oggende waar ‘n oproep dinge weer in perspektief sit. Dit het eintlik Sondagaand al begin. Ons sit met ‘n mierprobleem in Kaitlin se kamer en in die woonstel ook. Ons spuit versigtig want so bly daar ‘n kolonie gecko’s ook in die dak en ek lief die ou diertjies. Heerlik om te sien hoe hulle van piepklein en amper deurskynend verander in ronde, vet mosgroen gediertetjies, dik gevreet aan al die ander dingetjies in die dak.

Sondagaand lê daar weer ‘n hoop miere en hulle eiertjies op Kaitlin se bed. Ons spuit verwoed. Alles. Deken, lakens, duvet, alles. Wasmasjien toe en so trek Kaitlin in Cézanne se kamer in. Cézanne bly nou in haar eie woonstel en die kamer is dus beskikbaar. Ons het ‘n heel rustige nag.

Gisteraand, so teen 11 uur, groet Kaitlin en keer bedwaarts. Pappa lê al en slaap en ek kom stuur gou ‘n paar e-posse. Die huis is doodstil – die miere ook. Die volgende oomblik vlieg Kaitlin by my in die studeerkamer in met oë groter as die vetste gecko in die huis. “DAAR IS ‘N VLERMUIS IN MY KAMER!!!” “Is jy seker dis nie ‘n mot nie?” vra ek, nie lus vir drama nie. “Dan is dit ‘n moerse groot mot maar ek het nog nooit so ‘n groot mot in my lewe gesien nie, dis ‘n vlermuis. Ek sê vir ma.” Dit is toe ‘n vlermuis. Nodeloos om te sê, sussie sien nie kans vir die moontlikheid van ‘n skermutseling met ‘n vlermuis nie en so trek sy in die spaarkamer in. En onthou, hier is nie ‘n bediende nie – EK moet al die ou wasgoedjies was.

Vanoggend is my moed toe in my skoene oor al die beddegoed wat vir my wag en ek maak dadelik kontak met iemand wat weet van miere en vlermuise verwyder. En so kry ek die “whatsapp” van ‘n vriend oor ‘n Oosterse babatjie wat ‘n suurlemoenskyfie te ete kry. Ek lag so en besluit om te bel om dankie te sê dat dit my dag opgebeur het. Die vriend het ‘n stukkende hart. ‘n Jarelange vriendin van hom is gediagnoseer met klierkanker en beenmurgkanker. En sy wil nie vir chemo gaan nie. Ek probeer om te verduidelik dat ek nogal begrip het vir haar keuse. Sy is siek maar kan daarmee “cope”. Chemo gaan haar baie sieker maak en dalk is haar keuse om die tyd wat sy oorhet, so mooi as moontlik en so sag as moontlik te geniet met haar geliefdes. Sy is siek. Punt. Haar keuse is dus om haarself nie nóg sieker te maak as wat sy reeds is nie en dus so die beste van haar tyd te maak. Hóé moeilik dit ookal vir hom is, hy moet probeer berus by haar besluit.

My vriend sê dankie en ek besef dat my miere en vlermuis eintlik nietig is in die groter prentjie. En dat ek elke dag dankbaar moet wees oor al die genade wat ek so mildelik ontvang.

My naam

So ‘n wyle gelede koop ek twee goedjies by iemand wat ver bly.  Die goedjies word gepos en ek wag.  En ek wag want julle weet mos dat die Poskantoor op ‘n selfvernietigende missie is om jou lewe so miserabel as moontlik te maak.  Elke dag maak ek die posbus met ingehoue verwagting oop in die hoop dat daar tog ‘n ou afhaalbewysie in sal wees.  Elke dag word ek diep teleurgestel maar gister is daar wraggies ‘n ou papiertjie in die posbus.  Geadresseer aan iemand wat ek nog moet ontmoet:  Raphe-Mari Studer.  Vir een keer is daar nie ‘n ekstra “r” in die van, tussen die “t” en die “u” nie maar die hemel weet, ek het geen idee hoe hulle by Raphe uitgekom het nie!  Ek moet vandag die poskantoor gaan oortuig dat ek wel die persoon is na wie verwys word op die strokie!

Soos julle weet, is my liewe Ma van Duitse herkoms en my liewe, oorlede Pa was ‘n stoere, Afrikaanssprekende man.  Hy het aan familiename geglo.  Moeder was nie veel te vinde vir familiename nie en wou my “Ilne” genoem het.  Ek wonder baie dae of ek ‘n lekker “Ilne” sou gewees het!  Vader het egter voet by stuk gehou en so erf ek toe my Duitse Ouma se name;  Käthe-Mari Dorothea.  (Ek het met die koms van rekenaars BAIE gou uitgevind hoe om die umlaut-a te kry:  alt 132)  Julle het geen idee hóé moeilik dit was om in ‘n Afrikaanssprekende gemeenskap met so ‘n Duitse naam te oorleef nie!  Ek kan ‘n boek skryf met al die byname wat ek al gehad het.  En ek het myself belowe dat geen van my kinders OOIT my name sou kry nie!

So sit ons in 1997 by die einste Ouma se begrafnis.  Kaitlin ‘n pap babatjie in my arms.  Haar naam het net gebeur.  Daar was druk op my om haar na my te vernoem maar ek het volstrek geweier.  Ek sou NIE die arme bloedjie met so ‘n opdraende stryd soos wat myne was, opsaal nie.  Kaitlin is dus die Skotse verbuiging van Käthe.  (Die arme ding het nog redelik baie Skotse bloed ook in haar are!)  So lees die dominee wat hy moet lees en elke keer verwys hy na Käthe.  Käthe dit en Käthe dat.  Skielik besef ek dat ek die enigste Käthe-Mari is wat oor is wat ek ken.  Ek kyk na die klein babatjie in my arms en skielik oorval ‘n onbeskryflik hartseer my.  En ek besef hoe simpel ek eintlik was om so hardkoppig te wees oor my pragtige, onuitspreekbare naam.

En intussen is Duncan se bynaam vir my:  Koekie van Staden.


Daar groot afwagting onder die mensdom oor die veelbesproke trilogie wat binnekort op die silwerdoek verskyn.  Ek wonder net hoe hulle al daardie gevryery in 90 minute gaan inprop maar dis nie waaroor my storie gaan nie.  Ja, ek praat van die 50 skakerings van grys.  (Volgens my is grys, grys en vaal en het ek geen benul hóé die skryfster by daardie kleur uitgekom het met al die kleur en geur waarmee sy sekere goeters binne en buite die slaapkamer beskryf het nie!)

So ‘n paar jaar gelede, omtrent toe die boeke net hulle verskyning gemaak het, moes Duncan Kaap toe vir werk.  Een van sy kollegas, ‘n dame, is saam.  Kom ons noem haar “M” ter wille van ordentlikheid.  ‘n Ruk voor díé trip, vertel ‘n vriend van Duncan glo van hierdie “awesome” boeke wat hy, wat Duncan is, vir my moet koop.  Die stomme man vra nie waaroor die boeke gaan nie maar hy bêre die stukkie inligting daar waar mans goed bêre wat hulle moet onthou.

So drentel hulle rond in die lughawegebou want soos maar altyd die geval met lughawens, is die vlug vertraag.  Dus boekwinkel toe.  So koop Duncan leesgenot vir sy eie plesier en soos die duiwel dit wil hê,  is die “grys boeke” netjies gestapel by die betaalpunt.  Êrens gaan daar ‘n liggie op vir my liewe man en hy koop die hele boksemdaais – erg in sy noppies dat hy ietsie vir sy vrou koop.   (En julle moet onthou, my man het ‘n hart so groot soos die oseaan.)

‘n Paar dae later is my man terug en haal my geskenk baie selfvondaan uit sy deurmekaar tas.  Ek skrik my morsdood!  “Probeer jy vir my iets sê?” vra ek met ‘n hart wat in my keel knop van pure skrik.  “Hoekom?, vra hy.  “Weet jy waaroor díé boeke gaan?, vra ek met ‘n gevoel in my binneste dat ek binnekort ander blyplek gaan moet soek.  “Nee”, sê hy en ek begin amper verlig voel.  “Nou kom ek verduidelik vir jou”, bied ek aan.  En ek verduidelik.

“O (^%$*^%^&)! “ sê my liewe man.  G’n wonder “M” het bloedrooi gebloos en gestotter toe ek haar gevra het of ek nie sommer vir haar ook die boeke kan koop nie!

Score: 4.2/10 It can be stressful being a student. Trying to juggle aspects of a busy schedule such as trying to attend every lecture, working a part time, maintaining a social life and then trying to complete coursework and essays on top of all of that. Sometimes, there are just not enough hours in the day which is why many students turn to online writing solutions to help decrease the workload. However, if you?re looking for a site to suit your requirements, I highly recommended avoiding Order.StudentShare.net.

Order.Viagra Review

Best Academic Writing Services Company Rating More BoomEssays.com 9.65 VISIT SITE EssayRoo.com 9.51 VISIT SITE UKWritings.com 9.36 VISIT SITE Table of contents Services: Average selection Prices: Too high Quality: Not perfect Customer service: Non-existent Conclusion Services: Average selection Order.StudentShare.net services At a first glance, Order.Studentshare looks like a professional and fully featured site that would be suitable for any students and their writing worries. Upon proceeding through the steps to create a test order, you?ll immediately notice the average selection of around 30 services. This is an average amount of a writing solution, with many of the leading sites offering 50+.

Order.Viagra Review

This means that not all students will be able to have every essay they need written through this site. Prices: Too high Order.StudentShare.net prices Firstly, I used the ?Calculator? page to quote my requested essay. I requested a ten-page essay written to a PhD level and a three-day deadline. My initial quote came to a staggering 320! This is completely unsuitable for a student?s budget, especially if the student was looking for a site that they could use regularly. This price didn?t even include proofreading, a list of sources or a native UK speaker. At prices like this, you would expect the content to be near perfect. Quality: Not perfect Having forked out the extra 100 for a native UK writer and all the extras including proofreading, I was appalled when my essay was delivered to me. Even when reading the first paragraph, I noticed the essay was riddled with spelling mistakes, grammar errors and extremely poor sentence structure. Not only had this essay to been written by a native English speaker, my extra payment for proofreading had obviously not been completed as any basic online spell checker would have picked up on the mistakes I noticed instantly.

Order.Viagra Review

Customer service: Non-existent Order.StudentShare.net customer service Shocked at the essay I had received, I returned to the site to air my complaints. Firstly, I attempted to use the live chat system. After being disconnected from the chat roughly 8-9 times, I finally managed to connect with an operator that turned out to be a bot. Unfortunately, there is no other way to contact the customer service team. No phone number, no email address, no nothing. This makes requesting a refund or raising a complaint against the company impossible.

Order.Viagra Review

Conclusion To summarize, StudentShare.net is one of the worst writing solution sites I have ever used. Riddled with mistakes that resulted in an overall poor quality of content that was definitely not suitable for a hand-in of any level of education, lack of customer service and astonishing prices has meant that I would highly recommend against anyone using Order.